X
تبلیغات
رایتل

پزشکان یک خانواده اند

اینچنین شد روزگارم، چیست این؟

 

تصاویر فوق ابلاغیه شهرداری خطاب به یکی از همکاران پزشک خانواده و مامای مربوطه !! است که تا قبل از برنامه پزشک خانواده هرگز مطب نداشته اند و درهشتمین ماه از افتتاح مطب خود با درخواست عوارض شغلی ۸ ساله و ۱۰ ساله از سوی شهرداری محترم شیراز مواجه شده اند. 

این موضوع از ۳ جنبه قابل بررسی است: 

الف-شهرداری محترم که متاسفانه با کم لطفی از صدر تا ذیل نامه دچار اشتباهات بارز شده اند:

اول    مامای خانواده به عنوان دکتر خطاب شده و برایشان عوارض مستقل در خواست کرده اند. 

دوم   ازایشان مدارک مثبته خواسته اند گویا از قبل موضوع گرفتن عوارض و مبلغ آن قطعی شده و مدارک منتفی کننده موضوع از قبل رد شده است. 

سوم   کل عمر پزشک خانواده ایران به سال نمیرسد  چه رسد به اینکه عوارض ۸ ساله برای پزشک  و ۱۰ ساله برای ماما درخواست گردیده و نکته جالب آنکه مامای مذکور در آن زمان در کلاس دوم دبیرستان به شغل شریف دانش آموزی!! اشتغال داشته اند و حداکثر بدهی ایشان  پرداخت خودیاری و کمک های مردمی به مدرسه !! بوده  مگر فرض شود عوارض شغلی شامل دانش آموزان میشود که آنوقت تکلیف همه روشن است . 

چهارم  ذکر کلمه علی الراس است بگونه ای که گویا باعث سلب مسئولیت شهرداری محترم بابت هرگونه بی دقتی و رعایت عدالت و حقوق شهروندی است . در صورتی که هرگز نمیتوان حتی در موارد  علی الراس بدون آوردن دلیل و مدارک به قول ایشان مثبته و ایضا نافی موضوع رای صادر کرد .  

پنجم    بدلیل شغل تلقی نشدن پزشکی (که بارها احکام و دستورالعمل آن صادر گردیده) اساسا عوارض شغلی به پزشکان تعلق نمیگیرد.

ب-ستاد اجرایی پزشک خانواده که با  سلب تمام  مزایای  بخش خصوصی در طرح پزشک خانواده  , پزشک و پرسنل مربوطه را در  انبوه  مشکلات  بخش خصوصی رها کرده و از آنجا که خود در بخش دولتی با مسائل این چنین مواجه نبوده اند, همچون بسیاری موارد دیگر این موارد نیز پیش بینی نکرده اند.  

ج-سازمان ها و سایر نهادهای صنفی سالهاست این چنین مشکلاتی در برابر جامعه پزشکی وجود داشته و متاسفانه هیچگاه عزم جدی برای حل آن نبوده است .چگونه است که بارها احکام و دستور العمل دال بر شغل تلقی نشدن پزشکی و بالطبع عدم تعلق عوارض شغلی به پزشکان صادر شده ولی نهادهای صنفی نخواسته اند با تعامل این احکام را به مرحله اجرا برسانند. آیا هرگز در زمان کاندیداتوری داوطلبین شورای شهر با برخی از آنان صحبت شده که بعد از انتخاب چگونه با این موضوع برخورد خواهند کرد؟ آیا حمایت از افراد به شرط رعایت قانون و حقوق شهروندی و اهمیت بهره مندی از حمایت جامعه فرهیخته پزشکی به آنان یادآوری شده است؟ آیا جامعه پزشکی به نهادی موثر و غیر قابل چشم پوشی حداقل در وقایع شهری تبدیل شده است؟ آیا عملکرد دور جدید این نهادها و سیاستهایی که در دو ماهه گذشته از ایشان دیده ایم دور نمای مثبتی را نشان میدهد؟ یا با تکرار اشتباهات و سهل انگاریها و سپردن مسئولیتها به همکاران البته بسیار محترمی که در گذشته متاسفانه نتوانسته اند حقوق پزشکان را احیا کنند ( حتی اگر حداکثر  تلاش خود را کرده باشند ) میتوان انتظار داشت حداقل سایر قول هایی که به رای دهندگان و حامیان خود داده اند جامه عمل  بپوشاند؟ 

  

         باری کجایی, باری کجایم؟                 تو بی نشانی؟ یا بی نشانم؟

         هم سر پناهی, هم رو براهی              من هیچ در هیچ , بی خانمانم

                            تقدیر این ست , جرمم همین است  

نظر خانواده: 

   ز «حرف» یار مشو مطمئن که نیرنگ است              ز «حرف» تا به «عمل» صدهزار فرسنگ است
   به وعده‌های خود این دوستان وفا نکنند                     که عهدشان همه چون «آبگینه برسنگ است»
   چو شهرداری شیراز و رنگ دکّانها                          نصیب ما ز رفیقان لافزن ، رنگ است 

-از ماست که بر ماست...
حالا باز هم دست روی دست بذارید و منتظر بمونید تا دستی از غیب بیاد و مشکلات پزشک خانواده رو حل کنه...
تا کی بی خیالی و بی تفاوتی ...؟ تا کی .....!!!؟؟؟؟